برای خیلی از خانوادهها، این دو روز نتیجه سالها تلاش، نگرانی، امید و شببیداری است. پدر و مادری که شاید ماههاست با اضطراب فرزندشان زندگی کردهاند، حالا میخواهند فقط یک چیز را ببینند؛ اینکه فرزندشان با آرامش سر جلسه بنشیند و آنچه را آموخته، بدون دغدغه امتحان کند.
اما یک سؤال مهم وجود دارد:اگر آن جوان، فرزند ما نباشد، آیا باز هم آرامش او برای ما مهم است؟ جواب این سؤال، معنای واقعی همدلی است.
آن داوطلب ممکن است فرزند ما نباشد؛ ممکن است خواهرزاده یا برادرزاده ما نباشد، حتی ممکن است هیچ نسبت و آشنایی با او نداشته باشیم. اما یکی از فرزندان ایران است.
همین جوانها قرار است چند سال دیگر پزشک، مهندس، معلم، خبرنگار، پژوهشگر، کارآفرین، استاد، شهردار، برقبان و مدیر این کشور باشند. آیندهای که همه ما در آن زندگی خواهیم کرد، تا حدی به همین جوانها سپرده خواهد شد.
پس شاید این بار، کنکور فقط آزمون آنها نباشد.این بار همه ایران سر جلسه آزموناند.آزمون ما این نیست که چند سؤال را درست پاسخ میدهیم؛ آزمون ما این است که آیا میتوانیم برای آرامش دیگری، حتی اگر او را نمیشناسیم، سهم کوچکی از آسایش خودمان را کنار بگذاریم؟
پیشنهاد سختی نیست.از فردا تمرین کنیم.اگر در خانه چند کولر روشن است و به همه آنها نیاز نداریم، یکی از کولرهای اضافه را خاموش کنیم. کولرهای روشن را روی ۲۵ درجه بگذاریم. وسایل غیرضروری را خاموش کنیم و تا جایی که میتوانیم مصرف برق را مدیریت کنیم.این چند روز، فرصت خوبی است که تمرین کنیم تا پنجشنبه و جمعه بدانیم دقیقاً چه کاری از دستمان برمیآید.
شاید خاموش کردن یک کولر برای ما اتفاق بزرگی نباشد؛ اما وقتی هزاران و میلیونها نفر همین تصمیم کوچک را بگیرند، نتیجه دیگر کوچک نیست.
مهمتر از آن، یک پیام بزرگ به نسل جوان میدهیم:ما شما را میبینیم.آینده شما برایمان مهم است.و برای آرامش شما، حاضریم کمی بیشتر مسئولانه رفتار کنیم.
پنجشنبه و جمعه، یک و نیممیلیون جوان ایرانی امتحان میدهند. اما در حقیقت، همه ما یک آزمون داریم؛ آزمون همدلی.بیایید این بار، پاسخمان را با رفتارمان بنویسیم.یک کولر کمتر؛ یک همراهی بیشتر. برای بچههایی که شاید فرزند ما نباشند،اما فرزندان ایراناند.
منبع: خبرگزاری توانیر